Herfstverhalen

Verlangen

Turkish delight is zo cliché voor een poëziefestival, zei de dichteres van Turkse afkomst met wie ik samen op het podium had gestaan. Maar neen, antwoordde ik, het doet mij denken aan Turks Fruit van Jan Wolkers, een boek dat de wereld voor mij opende.

Ondertussen wandelden wij langs het water onder een hoge brug. Weet je dat ik pas in de jaren zeventig voor het eerst Turkse mensen zag, ging ik verder. De vrouwen droegen onder hun rokken brede lange broeken. En hadden onder hun hoofddoek een kleurrijke band. Daarna kwamen de films van Yılmaz Güney, Yol of De weg en Sürü, De kudde.

Dat is normaal antwoordde de veertigjarige dichteres met de gebroken stem. Vroeger dan dat kun je hier immers geen Turkse mensen hebben gezien.

Het is waar. Mijn beeld van de Turkse cultuur is geïdealiseerd. En toen mijn lerares Turks van Koerdische afkomst ons in de les een hedendaagse Turkse film liet zien die zich afspeelde in een moderne stad, was ik diep ontgoocheld. Ik voelde mijn beeld van de Turkse cultuur helemaal onderste boven gehaald. Films over het platteland wilde ik zien, zoals het drieluik Süt, Bal en Yumurta of Melk, Honing en Ei.

Ondertussen heb ik mijn beeld van de Turkse cultuur gelukkig bijgesteld. Dat wordt niet langer bepaald door de yerli dizi of de streekgebonden televisiereeksen. Maar toch is het jammer. Niet meer te kunnen dromen van een ongerepte wereld waar geen westerse consumptie bestaat. En waar het leven enkel draait om datgene waar het zou moeten om draaien: weemoed, verlangen en troost.

DE BETERE BOEKVERBRANDING

Literaire Ontmoeting  Macharius: toonmoment
De Betere Boekverbranding geïnspireerd op het boek van Ray Bradbury Fahrenheit 451

Gezocht: wandelende boeken/gedichten/liederen
Incarneer op zondagnamiddag 7 oktober in de Sint-Baafsabdij
een boek/gedicht/lied naar keuze
 

Kies een boek/gedicht/lied waarvan je vindt dat het zeker behouden moet blijven

voor de volgende generaties.
Leer enkele lijnen uit het hoofd en zoek een passend accessoire:
bv. Kafka, Het Proces: zwarte hoed
Incarneer op zondagnamiddag 7 oktober het boek/gedicht/lied
 in de abdij en het Fahrenheitcafé
door voorbijgangers je lijnen toe te fluisteren
gevolgd door ‘Ik ben (titel boek/gedicht/lied) van (naam auteur)’.
Boeiende interactie verzekerd!

Waar:
Sint-Baafsabdij: 14.30 u. – 17 u.
Herberg Macharius, Coyendanspark 1: 16 u. – 19 u.
Wanneer: zondagnamiddag 7 oktober 2018
Info: miekedebrabandere1@gmail.com

Zomerverhalen

Vervallen glorie

Schrijven zonder naar buiten te kijken, lukt mij niet. Ik heb het spel van de daken nodig. Het uitzicht op de barokke kerk die tijdens bombardementen geen millimeter week. De wolken die langzaam voorbijdrijven. De esdoorn in onze tuin waarvan de bladeren zwaar gehavend uit de lange hete zomer zijn gekomen en die bij avond reiken naar het late zonlicht.

’s Avonds overvalt mij soms de weemoed. Of is het de melancholie. Voor de grote Turkse schrijver Orhan Pamuk is weemoed een gevoel dat uitgaat van het landschap en de straten van de stad Istanbul, als getuige van de vervallen glorie van het Ottomaanse rijk. Op een bepaald ogenblik trad het verval zo snel in dat in kranten verontwaardigd werd gereageerd op winkeliers die begerig kranen van fonteinen en het lood afkomstig van de dakbedekking van moskeeën opkochten.

Melancholie daarentegen is volgens Pamuk een individueel gevoel. Het gevoel durft mij wel eens te overvallen na het middageten. Dan komt de namiddagduivel opzetten. Een beproefde remedie hiertegen is mij te verdiepen in oude stripverhalen, waarvan ik mij nog haarfijn weet te herinneren waar en wanneer ik ze heb gelezen.

Ondanks de bewering van Pamuk houd ik het bij het mooie woord weemoed. Bij avond is het gevoel te bedwingen door een lichte maaltijd. Een glas Griekse wijn die smaakt naar hars is ook een remedie. Zolang je maar niet met de weemoed opstaat valt het nog mee, bedenk ik.